وَأَمَّا السَّائِلَ فَلَا تَنْهَرْ
وَأَمَّا السَّائِلَ فَلَا تَنْهَرْ
وَأَمَّا السَّائِلَ فَلَا تَنْهَرْ*
...
مدام به گوشمان خواندهاند این کتابها «عن ابیعبدالله (علیه السلام) ...» که سرچشمه های علم و معرفتید. اهل راندن که نیستید؛ میدانم - نشان به آن نشان که مدینه، از هتل تا بقیع با روضهی حضرت علی اکبر.
* الضحی: 10
پ.ن. دکتر مشاور سفارشم کرده به تمرین mindfulness. یکى از روشهاى تسلط به فکر و ذهن است (ریشه اش در تعالیم بوداست)؛ تمرین خوبى است. مغز را مثل ماهیچه ها ورزیده مى کند و جلوى هدر شدن انرژى را مى گیرد. باید برگشت به زندگى. به روزهاى خوب.
عوضش یادم آمد چقدر خوش میشوم از اینکه وقتی از خانه میآیم بیرون آیه برای همهی عابرین دست تکان میدهد و آن هفته در صف پرداخت یک فروشگاه وقتی خانوم جلویی برایش دست تکان داد و گفت «های» آیه هم دست تکان داد و - خیلی شیک - با هم لحن گفت «های». (حالا هی من خودم را بکشم از صبح تا شب دست تکان بدهم بگویم «سلام»). امروز بعد از دکتر باید چند جای دیگر هم میرفتم و هوا هم ناجوانمردانه گرم بود. آیه دوبار به من گفت «هاب» البته منظورش آب بود. خلاصه که یادم میرود این لحظات را وقتی اینقدر درگیر است ذهنم و حالم بد است. دکتره خوب آدمی بود.
وسط تلخى روزگار اگر من آیه را نداشتم لابد تا حالا کم آورده بودم. خوب است که خنده هاى آیه هست. شیطنت هاى بچه گانه اش هست. خوب است که هر روز با یک کار جدید هیجان زده مى کند آدم را. حالا دیگر یاد گرفته دستش را بگیرد به درى دیوارى میزى بایستد و راه برود. دو هفته پیش در برابر چشمهاى گرد شده ى من و وحید شروع کرد از پله ها بالا رفتن. فکر کردیم حالا به پله ى دوم یا سوم که برسد مى ایستد لابد ولى همه ى ١٥ پله را رفت بالا و آخرش براى خودش دست زد. همین هفته ى پیش هم که من حواسم نبود یکهو دیدم ١٠ تا پله را آمده بالا و وسط پاگرد دوم نشسته با شادمانى؛ لابد خدا هواى پشت سرش را داشته که از پس سر زمین نخورد. کلمات را هم سعى مى کند تقلید کند. البته فعلا آهنگ کلمات را اجرا مى کند تا خودشان را ولى منظورش را مى رساند اگر گرسنه باشد یا بخواهد برود بیرون گردش و بازى. معنى خیلى از حرف هاى ما را مى فهمد و اگر ازش بخواهیم کارى را انجام دهد اگر حالش را داشته باشد انجام مى دهد وقتى خوابش مى گیرد شروع مى کند از من بالا رفتن که بغلش کنم. وقتى بیرون مى رویم به نشانه ى سلام براى همه دست تکان مى دهد و براى سگ ها هاپ هاپ مى کند.
بودنش در این روزهاى لعنتى بیش از آنچه فکر کنم غنیمت است.
مگر اویى که این روزها در صحن حضرت امیر است و کم کم مى رود که باز زائر حضرت حسین شود دعاهاى تحت قبه اش بالا رود و حال ما منقلب شود.
اگر فقط یکى از شما؛ یکى از شمایى که گفته اید دعا مى کنید، نفستان حق باشد ...
خواستم تشکر کنم از پیغام ها و آرزوها و دعاهایتان. گرچه فعلا هر روزم بدتر از دیروز است و روزهاى سختى را کنار مامان و بابا و نگار و هم آیه و وحید مى گذرانم. روزهاى پرتلاطم ناآرام پر درد.
پ.ن. خدا از هرچه بگذرد از جنایتى که این حکومت در حیطه ى اخلاق و دین مردم کرد نمى گذرد؛ کثیف ترین بازى ها ...
دارم مبهم حرف مى زنم و بى سر و ته (و بى نیم فاصله) همین جا تمامش مى کنم.
فقط بگذرد
کاش خدا دکمهى روشن خاموشمان را مىداد دست خودمان
هرچند که لوسبازیش زیاد بود و هزار تا بند و طناب بهمان وصل کردند، ولی همان لحظهی سقوطش خوب بود. چون زیر پایمان دریاچه بود و هم منظرهی کل مونترئال از آن بالا دیدنی. این دکمهی رها شدن و پریدنش دست خودمان بود - یعنی دست وحید بود. بار بعد باید حواسمان باشد دیرتر دکمه را فشار دهیم و خوب دور و برمان را نگاه کنیم. اینبار بیشتر هیجانزدهی پرش بودیم. میخواستیم زودتر رها شویم ببینیم چه مزهایست.
مامان و بابا و نگار و آیه به اتفاق آدمهای مشتاق دیگر ایستاده بودند برایمان سوت و کف میزدند. تجربهی بامزهای بود. به پای آن پرش از صخرهی water rafting نمیرسید البته (با اینکه ارتفاعش 6 برابر بود ولی آن حالت بکر را نداشت). با اینحال، تعلیق خوبی داشت میان زمین و هوا. ده دقیقهای تاب میخوردیم آن بالا. گرچه از بیرون به نظر هیجانانگیزتر و ترسناکتر میآید ولی خودت که بپری آنقدرها هم فکر نمیکنی کار خارق العادهای داری انجام میدهی.
همین. پریدن خوب است. برای من مرهم است خیلی وقتها.
